Van waken naar slapen


niet willen slapen

Ouder:

Bart van 3 blijft zeggen dat hij niet naar bed wil en komt dan uit bed (5x ipv 30x eerst;-)). We hebben inmiddels het standpunt blijf op je kamer ipv de strijd aan te gaan dat hij per se in zijn bed moet liggen. Dat scheelt al. Vind je dat we nog meer door zouden kunnen vragen of hij denkt dat gaat gebeuren als hij roept 'ik wil niet naar bed!'. Want ik kan me juist van de cursus herinneren dat ik wat minder zou moeten vragen waarom.

Hij komt nog steeds een paar keer uit bed. We hebben afgesproken dat hij altijd mag roepen als hij nog een keer naar de wc moet. Dat nemen we serieus. Maar het probleem is dat hij aan de trapleuning gaat staan knagen (Serieus de krassen in de verf!) of hij gaat naar beneden spugen op de tegels in de hal. Hij zoekt dus een manier van aandacht.

Rondvraag bij vriendinnen heeft me opgeleverd dat ongeveer iedereen bij zijn kind blijft tot hij slaapt. Dat is niet wat ik wil. Maar hoe kunnen we hem dan op een prettige manier laten afschakelen van de dag en tot rust komen?

Familie raad:

Dit klinkt wel alsof hij het erg lastig vindt om de overgang van waken naar slapen te maken. Dit soort overgangen zijn moeilijk voor kinderen zeker op die leeftijd, je bent even onthecht namelijk.

Ik ken dit gedrag van vroeger met mijn dochter (alleen dat knagen niet haha) en ik bleef inderdaad ook lang bij haar, ofwel in bed of op haar kamer of in de buurt zodat ze de overgang kon maken……
Waarom hij roept, zou ik inderdaad niet vragen, weet hij waarschijnlijk zelf niet, het is een soort onbestemde angst/onrust.

Misschien kunnen jullie het beschrijven: 'Jij wilt dat mama of papa bij jou blijft als je gaat slapen, klopt dat? Papa of mama gaat jou helpen om rustig te worden (en te gaan slapen) (vast ritueel) we gaan lezen, we gaan even praten/zingen en liggen samen en dan aai ik jou over je ruggetje (of strijk zachtjes met een tissue over zijn gezicht!!) zodat je rustig wordt en dan kun je gaan slapen.’ Wij helpen jou is de intentie….

Als het alleen maar aandacht vragen is i.p.v. moeite met overgangen kijk dan eens naar het tekort of teveel aan aandacht op andere momenten.

Wat voel je er zelf bij? Wat denk je? Ben je zelf rustig ’s avonds kun je het loslaten? Allemaal interessante vragen aan jezelf die misschien helpen om het passende te doen.

Ik was bijvoorbeeld teveel gebrand op het resultaat dat mijn dochter ging slapen en ging dan allerlei dingen uitproberen om dat te bereiken, dat was vanuit een heel onrustige toestand bij mezelf en dat leverde geen rustig ontspannen ritueel op. Dus dat is wat ik je van mezelf kan meegeven want de gouden tips heb ik ook niet. Maar hoe rustiger ik zelf was en hoe meer tijd ik er voor nam, doordat ik de situatie accepteerde en zag dat er rust nodig was en dat ik dat moest voordoen, hoe beter het ging. Nu pas begrijp ik dat mijn dochter teveel nadacht, ze zat nog teveel in haar hoofd en had de rust in haar lichaam nodig en die kon ze niet vinden.

Dus als je rust en duidelijkheid kunt brengen/uitstralen en regels en ritmes kunt geven waar je écht achterstaat en die je zelf ook voelt, pakt Bart ze ook op, denk ik.

Veel succes en steun elkaar want dit is best zwaar.

Theorie:

De nacht betekent verwijdering, dat vinden kinderen moeilijk en spannend, je bent zoals gezegd even onthecht. Ouders benadrukken meestal juist de verwijdering, terwijl het beter werkt om de nacht te overbruggen.
Dus i.p.v. deur dicht, nu is het klaar, helpt het meer om rust uit te stralen en te zeggen: ik laat de deur open hoor, ik blijf in de buurt, ik kom zo nog even kijken, ik droom over jou, morgenochtend gaan we samen een broodje eten….